HASAN ÇOBAN GELMEDİ! (Yaşanmış gerçek bir olayın öyküsüdür.)
Eskiden Muratkolu Köyünden Hasan adında genç bir çoban vardır, Hasan çoban diğer çobanlara hiç benzemez, koyunlarını çok sever, onlara öylesine sevgi ve şefkat ile bağlıdır ki sanki onlarla yakın birer arkadaş gibidir. Koyunlarını en güzel yerlerde otlatmak için götürürken bile “günahtır” diye elindeki çoban çubuğu ile onlara vurmaya kıyamaz, sürüsünü istediği yerlerde, istediği gibi otlatamaz (Güdemez) ...
Günlerden bir gün kimden duyduysa, badem ağacından yapılma çıpkıların (çubukların) hayvanların canını acıtmadığını duyar Hasan.
Fakat Hasan çobanın böyle bir çıpkısı yoktur, nereden bulacağını da bilemez. Acaba nereden badem ağacı bulurda ondan çıpkılık keserim? diye düşünür. Ona buna sorup soruşturur. En sonunda Muratkolu Kalesi'nin uçurumundaki sarp kayalıklarda bir “badem bükü” olduğunu duyar Hasan...
Fakat bu badem ağaçları öyle sarp bir yerdedir ki, oraya ne çıkabilen nede yaklaşabilen olmamış, duyulmamıştır o güne kadar! Bir gün Hasan Ablasına; “Ablacığım elimdeki meşe çubuklar koyunlarımın canını çok acıtıyor, kalenin yüzünde badem ağaçları varmış, oradan yeni çubuklar keseceğim” der. Ablasının; “Sakın ha! Oraya tırmanayım filan deme! O kale katildir! Oradan birkaç kişinin düşüp öldüğünü söylerler hep!” Demesine de aldırış etmez Hasan…
Aradan birkaç gün geçer geçmez, Hasan akşamdan bilediği kara saplı keskin bıçağını cebine koyar. Ertesi sabah koca kalenin dibine doğru sürer getirir kınalı koyunlarını...
Kale sarptır! Yüksektir! Başı gökteki bulutları çizer! Katildir! “Hadi gelsene” der gibi sallar uçurumdaki püsküllü badem dallarını Hasana. Hasan çobanın ise kanı deli, gözü karadır, oraya tırmanmayı badem büküne ulaşmayı kafasına koymuştur bir kere…
Kollarını sıvazlar, azığını çözer “Bismillah” diyerek başlar keskin taşlara tutunarak tırmanmaya. Ortalık sessizliğe bürünmüştür. Kızdıran öğle sıcağında koyunları birbirine sokulmuş, kalenin yüzünde “kuş gibi” gözüken Hasan sıcaktan perçemi domur domur terlemiş kollarının feri tükenmiş, keskin taşlara tutunarak ilerlemeye çalışır ha bire. Hasan arada bir ayağının altından kayarak sessizliği bozan çürük taşların yuvarlanmasına da hiç aldırış etmeden sıkıca tutunarak daha yukarılara tırmanmaya inatla devam eder. Nihayet el değmemiş taze badem filizlerine ulaşır. Sevinçlidir Hasan. Ulaşılmaz denilen badem bükü önündedir işte. istediği en güzel çıpkılıkları kesebilir artık! Fakat heyecandan nerede olduğunu unutan Hasan, kendini emniyete almayı aklından bile geçirmez! Bir anda ayağının altından kayan küçük bir taş parçası dengesini kaybettirir! Hasan’ın körpe bedeni binbir zahmetle çıktığı kalenin uçurumuna taşlara çakıla çakıla yuvarlanır. Kalenin tuzağına düşen bir daha ayağa kalkamaz. Akşam olur güneş batar, bütün çobanlar sürüleriyle evlerine dönerler. Fakat ne Hasan çoban, ne de onun sürüsü havanın kararmasına rağmen dönmemiştir köye…
O gece bütün çobanlar ve köylü sabaha kadar ararlar Hasan’ı. Hasaaaan!... Hasaaaan!... Nerdesin Hasaaaan! Seslerinin katil kalenin yamaçlarında yankılanmasıyla bozulur gecenin ürperten sessizliği. Her çalının bir adam olduğu zifiri karanlıkta çağrılara hiçbir yanıt gelmez Hasan’dan… Ve sabahın ilk ışıklarında Hasan’ın kanlar içerisindeki parçalanmış, cansız yatan cesedini bulur köylüler. Hasan’ın düştüğü taşlar çırpındıkça al kanlara boyanmıştır. Bu duruma canlar dayanmaz, gözlere yaş, yüreklere taş basılır, Hasan’a ağıt yakılır, ablası derki;
Kesme dedim niye kestin bademi, Müslümanlık, cahillik sade sendemi, Nittin katil kale benim edemi? Eller geldi de çoban Hasan gelmedi!...
Ana yüreği bu durur mu;
Kurtlu çukurda da davarın yaylımı, Gölek gölek olmuş kanının oylumu, Nittin zalim kale benim yavrumu? Eller geldi de çoban Hasan gelmedi...
Hasan sağlam inançlı, yufka yürekli bir çocuk olmasına rağmen cahilliğine yenik düşüp kalenin yeni kurbanı olarak orada Hakkın Rahmetine kavuşmuştur. Kendisine yakılan bu ağıtı ve acıklı hikayesi ise, kendisini gönüllerimizde her zaman yaşatacaktır.
Dipnotlar:
Hasan çobanın ağıtının daha devamı var ancak hatırlanmıyor, detaylı bilgilere ulaşabilirsek ekleyeceğiz. “Hasan Çoban Gelmedi!” Ağıtını yakan: Arap AYÇİÇEK (Elvan'ın Arap) “Hasan Çoban Gelmedi!” Ağıtını ve öyküsünü bize anlatan: Ahmet AYÇİÇEK (Kemal'in Ahmet) Katkılarından dolayı adı geçen tüm hemşerilerimize teşekkürü bir borç biliriz.
Re: BU HİKAYEYİ HERKES ÖĞRENMELİ... (Puan: 1) Gönderen: aaycicek Tarih: 08.01.2010 Saat: 19:02 (Kullanıcı Bilgisi | Mesaj Gönder)
Yazımı sitenizde görmekten çok mutu oldum. Yazıyı ekleyen, yorumlayan, okuyan tüm arkadaşlara teşekkür ediyorum. Bu tür hikayelerimiz varsa yazarak veya anlatarak paylaşalım, yaşatmaya çalıştığımız kültür birikimimizin yazılı hale gelerek ileriki nesillere aktarılmasına yardımcı olalım. Sevgi ve selamlarımla.
Re: BU HİKAYEYİ HERKES ÖĞRENMELİ... (Puan: 0) Gönderen: Misafir Tarih: 02.12.2009 Saat: 20:21
hikaye çok güzel aktarılmış anlatımı çok hoşuma gitti günümüzde nerde böyle başkaları için canını bile düşünmeyen herşeyden kendini soyutlamış başkasının canını düşünen günümüzde onun soyundan gelen varmı
Muratkolu :
Üyeler :
Site :
Destek :
BU HİKAYEYİ HERKES ÖĞRENMELİ...
Tarih: 19.11.2009 Saat: 22:23 Gönderen: 
